Συνέντευξη Εύα Στεφανή
«Στο κέντρο της δυσκολίας βρίσκεται πάντα η ευκαιρία»
Φωτογραφία: Αιμιλία Μηλού
Η σκηνοθέτρια, καθηγήτρια κινηματογράφου στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ και εικαστικός, κάνει έναν απολογισμό στιγμών, παρατηρήσεων και αισθημάτων από τη διαδικασία των γυρισμάτων.
● Πώς γεννήθηκε η ιδέα της καταγραφής των προβών της παράστασης και της δημιουργίας ενός πορτρέτου του Δ. Παπαϊωάννου;
Η ιδέα ήταν του Δημήτρη. Σκέφτηκε να κάνει ένα making of της προετοιμασίας για την παράσταση λίγο πριν από την πρεμιέρα. Πρότεινε την ιδέα στη Στέγη, που δέχτηκε και έκανε την παραγωγή της ταινίας. Μετά ήρθε ο Covid και η πρεμιέρα αναβαλλόταν, με αποτέλεσμα τα γυρίσματα να κρατήσουν μήνες.
● Πώς εξελίχθηκε η διαδικασία των γυρισμάτων και με ποιον τρόπο προσέγγισες το θέμα σου;
Η Καρδιά του Ταύρου
Τα γυρίσματα εξαιτίας της πανδημίας κράτησαν μήνες. Ηταν μια παράλογη συνθήκη. Δουλεύαμε όλοι/όλες για μια παράσταση που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα ανέβαινε ποτέ. Επικρατούσε ο φόβος του θανάτου, η αβεβαιότητα, η καχυποψία του ενός για τον άλλο. Μήπως ο άλλος/άλλη είναι φορέας και με κολλήσει και εγώ κολλήσω τους πάντες; Γι’ αυτό και κάναμε covid-test κάθε μέρα. Είχαμε πάρει μια ειδική άδεια για να μπορούμε να κινηματογραφούμε στη Στέγη, όταν όλα ήταν κλειστά. Κάποια στιγμή έγινε το οριστικό lockdown, οπότε σταμάτησαν τελείως τα γυρίσματα. Ξανάρχισαν μετά από μήνες. Εγώ προσπάθησα να ακολουθήσω αθόρυβα την παράσταση με ένα πολύ μικρό συνεργείο δύο ατόμων, την Αιμιλία Μηλού και τον Παύλο Κοσμίδη, και να είμαστε όσο το δυνατόν μη ορατοί. Μέσα από τα γυρίσματα της διαδικασίας των προβών και όλης αυτής της περιπέτειας, προσπάθησα να φτιάξω ένα πορτρέτο του ίδιου του Δημήτρη. Η συμβολή του Π. Παπαφράγκου στο μοντάζ ήταν αποφασιστικής σημασίας, όπως και του παραγωγού μας, Β. Παναγιωτακόπουλου, που με τιτάνια ηρεμία μάς βοηθούσε σε κάθε δυσκολία.
● Οταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα και συνολικά η διαδικασία της ταινίας, τι ένιωσες; Τι αποκόμισες από αυτό το ταξίδι και την επαφή σου με την τέχνη του Δ. Παπαϊωάννου;
Συνειδητοποίησα πόσο δύσκολη είναι η δουλειά των χορευτών, αλλά και όλης της δημιουργικής ομάδας για να φέρει εις πέρας μια παράσταση τέτοιου βεληνεκούς. Κι ακόμα την ιδιοφυΐα του Δημήτρη, που ως εμπνευστής και «ενορχηστρωτής» και αυτού του έργου παρακολουθεί τα πάντα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια: από το λάθος δέσιμο ενός κορδονιού ενός χορευτή μέχρι τη χαλαρή ραφή στο κεφάλι του ταύρου. Είναι αυστηρός με τον εαυτό του και τους άλλους, αλλά και πολύ τρυφερός. Είναι ένας πατέρας παλαιάς κοπής και ένας επαναστατημένος γιος την ίδια στιγμή.
● Η πανδημία «εγκλώβισε» την παράσταση σε έναν παρατεταμένο κύκλο προβών και αναμονής. Αποτέλεσε αυτή η συνθήκη μια δημιουργική ευκαιρία για την ανασύνθεση του πορτρέτου του Δ. Παπαϊωάννου;
Δημήτρης Παπαϊωάννου
Ασφαλώς αποτελούσε μια ευκαιρία. Στο κέντρο της δυσκολίας βρίσκεται η ευκαιρία πάντα. Μέσα από τα συνεχή εμπόδια διαφαίνεται η σύνθετη και έντονη προσωπικότητα του Δημήτρη, η δυνατότητά του να εμπνέει έναν ολόκληρο λόχο ανθρώπων προς έναν κοινό σκοπό, ακόμα κι αν αυτός μοιάζει τελείως ουτοπικός.
● Υπάρχουν σκέψεις ή σχέδια για κάποιο επόμενο πρότζεκτ;
Κάνω ένα μικρό αυτοβιογραφικό κόμικ που ξεκίνησε από τη δειλία μου να μιλήσω για πτυχές του εαυτού μου στο προηγούμενο ντοκιμαντέρ που έκανα για την αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Κ..
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (29-01-2026)
