★★½☆☆☆

Η τελευταία ταινία του Laurent Cantet, που ολοκληρώθηκε από τον Robin Campillo, αποτελεί ένα ρεαλιστικό πορτρέτο ενηλικίωσης, αλλά δυσκολεύεται να αποδώσει πειστικά την εσωτερική ένταση και να αναπτύξει ουσιαστικά τους χαρακτήρες και τα θέματα της.

★★★☆☆

Η ταινία ξεχωρίζει για την οπτική της αρτιότητα και την ανάδειξη της τέχνης του Καμπούκι, όμως η ιστορία παραμένει συμβατική και επιφανειακή, δίνοντας προτεραιότητα στο θέαμα αντί για την ουσιαστική ανάπτυξη των χαρακτήρων.

★★☆☆☆

Ο αργός ρυθμός και η αργή εξέλιξη των χαρακτήρων κάνουν την ιστορία να φαίνεται στάσιμη.

★★★½☆☆

Αν και οπτικά εντυπωσιακή και ποιητική, η ταινία μπορεί να κουράσει τον θεατή λόγω της αργής, φορμαλιστικής προσέγγισης και της συναισθηματικής αποστασιοποίησης.

★★★☆☆

Η φύση και το τοπίο λειτουργούν συμβολικά, αποτυπώνοντας τη σιωπή και τη στασιμότητα μιας μικρής κοινωνίας, μέσα στην οποία ο πρωταγωνιστής μεταβαίνει από παθητικός παρατηρητής σε ενεργό άνθρωπο που αναζητά την αλήθεια.

★★★½☆☆

Συνδυάζοντας αρμονικά αισθητική, ερμηνείες και μουσική, η ταινία αποτυπώνει έναν σκληρό κόσμο καταπίεσης, αλλά και τη δύναμη της προσωπικής υπέρβασης.

★★☆☆☆

Η σκηνοθεσία δείχνει τολμηρή αλλά τελικά μένει επιφανειακή και συμβατική, κάνοντας την ταινία να φαίνεται ριζοσπαστική χωρίς να είναι πραγματικά.

★★★☆☆

Η ερμηνεία του Robert Aramayo δίνει αυθεντικότητα και συναισθηματικό βάθος στην ιστορία, βοηθώντας την ταινία να αποφύγει την υπερβολή και να παραμείνει απλή και άμεση.

★★½☆☆☆

Το φινάλε αποδυναμώνει την ταινία, καθώς απλουστεύει την πολυπλοκότητα της σύγκρουσης και μετατρέπει το πολιτικό ζήτημα σε ένα γενικευμένο, μελοδραματικό μήνυμα.

★★☆☆☆

Ίσως η ταινία να λειτουργούσε καλύτερα σε μια φόρμα μικρού μήκους και όχι μέσα από μια μεγάλου μήκους ταινία, όπου ο αργός ρυθμός της και η αλληγορική της διάθεση «βαραίνουν» την αφήγηση και σταδιακά κουράζουν.

★★★☆☆

Αν και πλούσια σε ιδέες και πειραματισμούς, η ταινία ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια ριζοσπαστική μορφή και τις συμβάσεις της κλασικής βιογραφίας, χωρίς να ισορροπεί πλήρως μεταξύ τους.

★★☆☆☆

Η ταινία παρουσιάζει ενδιαφέρουσες ιδέες και γνώριμες θεματικές της επιστημονικής φαντασίας, όμως το σενάριο δεν καταφέρνει να τις συνθέσει σε μια συνεκτική αφήγηση και διατηρεί έναν αργό, συμβατικό ρυθμό.

★★★☆☆

Παρότι αγγίζει θέματα απώλειας και αλλαγής, η Τουζανί επιλέγει έναν αισιόδοξο, feel-good τόνο που δίνει προτεραιότητα στη χαρά της ζωής.

★★★★★

Μέσα σε 78 λεπτά, η ταινία εξερευνά με απλότητα και ευαισθησία τη διαδικασία του να μεγαλώνεις και να ανακαλύπτεις τη σχέση σου με τον κόσμο.

★★☆☆☆

Η συσσώρευση θεμάτων και ο αργός ρυθμός αποδυναμώνουν την αφήγηση, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται και ορισμένες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά κατασκευασμένες για να αναδείξουν κοινωνικά ζητήματα.

★½☆☆☆☆

Η Τζίλενχαλ επιχειρεί να προσεγγίσει την ιστορία με ένα σύγχρονο και ριζοσπαστικό βλέμμα που φιλτράρεται όμως μέσα από κακόγουστη επιτήδευση.

★★★★☆

Μέσα από την παιδική ματιά αποκαλύπτονται σταδιακά η καταπίεση, η διαφθορά και οι συνέπειες του πολέμου, μετατρέποντας την ιστορία σε μια δυνατή πολιτική περιπέτεια που αφυπνίζει τον θεατή στο τέλος.

★★☆☆☆

Παρότι αρχικά εντυπωσιάζει ως καλοφτιαγμένο ελληνικό αθλητικό δράμα, τελικά αφήνει την αίσθηση μιας συμβατικής και τετριμμένης ιστορίας.

★★★★☆

«Σε ποιον ανήκουν οι μέρες μας;» Στο κράτος, στην Εκκλησία, σε εμάς, στο παρελθόν μας που κάποιες στιγμές μας φυλακίζει μέσα του ή στις νέες γενιές που έρχονται με μια άλλη αντίληψη για τη ζωή;

★★★½☆☆

Παρότι ακολουθεί σε σημεία μια συμβατική και αισιόδοξη αφηγηματική πορεία, η ιστορία καταλήγει σε ένα συγκινητικό και στοχαστικό μήνυμα για την ανθρώπινη σύνδεση και την ανάγκη του ανήκειν.