Dust to Dust
★★★☆☆ (Moeru doresu o tsumuide, Ιαπωνία, 89’, 2024)
Σκηνοθεσία: Kosai Sekine
«Απ’ όλα τα ρούχα που παράγονται στον κόσμο, το 75% καταλήγει στα σκουπίδια». Αυτή η καρτέλα εμφανίζεται κάποια στιγμή μέσα στο ντοκιμαντέρ του Kosai Sekine και αποτελεί το πυρήνα ενός ντοκιμαντέρ που μπορεί να γίνει η αφορμή για το άνοιγμα μιας μεγάλης συζήτησης γύρω από τις γκρίζες ζώνες της μόδας αλλά και τις επιπτώσεις του fast-fashion.
Ο Sekine ακολουθεί τον Yuima Nakazato, μόλις ο δεύτερος Ιάπωνας σχεδιαστής που έχει προσκληθεί στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού και ένας από τους πρωτεργάτες της βιώσιμης μόδας, στο ταξίδι του στην Κένυα, στην προσπάθειά του να κατανοήσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της βιομηχανίας της μόδας αλλά και να εξερευνήσει μια σειρά από πιο βιώσιμες πρακτικές, καθώς προετοιμάζεται για την επίδειξή του στο Παρίσι.
Χωρισμένο σε δυο μέρη, το πρώτο μισό επικεντρώνεται στο ταξίδι, ενώ στο δεύτερο μέρος βλέπουμε την προσπάθειά του Nakazato, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, να διασπάσει τα απορρίμματα και να τα μετατρέψει σε επαναχρησιμοποιήσιμες ίνες. Αυτός ο διαχωρισμός δημιουργεί ένα άνισο αποτέλεσμα καθώς το πρώτο μέρος θα μπορούσε να αποτελεί από μόνο του ένα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ. Λειτουργεί περισσότερο σαν εισαγωγή σε ένα σημαντικό θέμα που απαιτεί περισσότερο χρόνο για να αναλυθεί και να εξερευνηθούν βαθύτερα τα αίτια που φέρνουν τον κόσμο όλο και πιο κοντά σε μια εφήμερη και φθηνή επιλογή ρούχων. Στο δεύτερο μισό η προσωποκεντρική αφήγηση του ντοκιμαντέρ έχει μεγαλύτερο νόημα, καθώς βλέπουμε την προσπάθεια του Nakazato να υλοποιήσει το όραμα του και σίγουρα το δεύτερο μέρος θα επωφελούταν περισσότερο και με μια βαθύτερη σκιαγράφηση του ίδιου του σχεδιαστή ως προσωπικότητα.
Μέσα από την καταγραφή, τις συνεντεύξεις και την εντυπωσιακή φωτογραφία του Andrzej Rudz - που καταφέρνει να «αιχμαλωτίσει» εντυπωσιακές εικόνες, τόσο της οικολογικής καταστροφής στη Κένυα και των σκουπιδότοπων, όσο και της ίδιας της διαδικασίας δημιουργίας των ρούχων -, ο Sekine δημιουργεί ένα ντοκιμαντέρ που καταφέρνει μέσα από την ιστορία του Nakazato να μας προβληματίσει για τα ηθικά ζητήματα που εγείρονται όσο αναφορά την μόδα, την δουλειά ενός σχεδιαστή και κατά πόσο ο ίδιος αποτελεί μέρος του προβλήματος.
Αυτοί οι προβληματισμοί αποτυπώνονται ξεκάθαρα όταν ο Nakazato, επιστρέφοντας από το ταξίδι του, εξηγεί στην ομάδα του το όραμά του. Μέσα σε αυτή την σκηνή διαμορφώνεται ένας εποικοδομητικός διάλογος μεταξύ του Ιάπωνα σχεδιαστή και της ομάδας του, πάνω στο πως μπορεί το καλλιτεχνικό όραμα να ευθυγραμμιστεί με την ηθική και τελικά η υψηλή ραπτική να συμπορευτεί με το σεβασμό του περιβάλλοντος αλλά και των αναπτυσσόμενων χωρών.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (30-04-2026)
