★★☆☆☆

Η σκηνοθεσία δείχνει τολμηρή αλλά τελικά μένει επιφανειακή και συμβατική, κάνοντας την ταινία να φαίνεται ριζοσπαστική χωρίς να είναι πραγματικά.

★★★☆☆

Αν και πλούσια σε ιδέες και πειραματισμούς, η ταινία ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια ριζοσπαστική μορφή και τις συμβάσεις της κλασικής βιογραφίας, χωρίς να ισορροπεί πλήρως μεταξύ τους.

★★☆☆☆

Παρά τη δύναμη του συνόλου, η επανάληψη συμβολισμών και μια αίσθηση επιτήδευσης σε ορισμένες σκηνές αποδυναμώνουν εν μέρει το αποτέλεσμα, αφήνοντας τελικά την πρόσληψη της ταινίας να εξαρτάται από τη βιωματική σύνδεση του θεατή με το έργο.

★★☆☆☆

Η Σελίν Σαλέτ σκηνοθετεί ένα δυνατό ψυχογράφημα, αλλά ξεχνά να δώσει φωνή στο ίδιο το έργο της Νίκη ντε Σαιν Φαλ.