★★☆☆☆

Παρά τη δύναμη του συνόλου, η επανάληψη συμβολισμών και μια αίσθηση επιτήδευσης σε ορισμένες σκηνές αποδυναμώνουν εν μέρει το αποτέλεσμα, αφήνοντας τελικά την πρόσληψη της ταινίας να εξαρτάται από τη βιωματική σύνδεση του θεατή με το έργο.

★★☆☆☆

Η Σελίν Σαλέτ σκηνοθετεί ένα δυνατό ψυχογράφημα, αλλά ξεχνά να δώσει φωνή στο ίδιο το έργο της Νίκη ντε Σαιν Φαλ.