★★☆☆☆

Παρά τη δύναμη του συνόλου, η επανάληψη συμβολισμών και μια αίσθηση επιτήδευσης σε ορισμένες σκηνές αποδυναμώνουν εν μέρει το αποτέλεσμα, αφήνοντας τελικά την πρόσληψη της ταινίας να εξαρτάται από τη βιωματική σύνδεση του θεατή με το έργο.

★★★½☆☆

Ο Χατάμι σκηνοθετεί ένα υπαρξιακό θρίλερ με βαριά και δυσοίωνη ατμόσφαιρα, αξιοποιώντας μια κατακερματισμένη, λιντσικής έμπνευσης αφήγηση που θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και θέτει ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, το διαγενεακό τραύμα και την τοξική αρρενωπότητα