★★☆☆☆

Η συσσώρευση θεμάτων και ο αργός ρυθμός αποδυναμώνουν την αφήγηση, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται και ορισμένες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά κατασκευασμένες για να αναδείξουν κοινωνικά ζητήματα.

★★★½☆☆

Η ταινία συγγενεύει με το ύφος του Λάνθιμου, του Εστλουντ και του Μακρίδη, αλλά διατηρεί δική της κινηματογραφική γλώσσα, γεμάτη οπτικά γκαγκ και λεπτό χιούμορ.