Μια Ιδιωτική Ζωή
★★★☆☆ (Vie Privée, Γαλλία, 2025, 103’)
Σκηνοθεσία: Ρεμπεκά Ζλοτοφσκί
Ηθοποιοί: Τζόντι Φόστερ, Ντανιέλ Οτέιγ, Βιρζινί Εφιρά
Με φόντο το Παρίσι, η νέα ταινία της Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι («Τα παιδιά των άλλων», 2022), ακολουθεί την Λίλιαν, μια καταξιωμένη ψυχίατρο, που την υποδύεται η πάντα υπέροχη Τζούντι Φόστερ. Συγκλονισμένη από τον αιφνίδιο θάνατο μιας ασθενούς της και πεπεισμένη ότι δεν πρόκειται για αυτοκτονία αλλά για δολοφονία, η ηρωίδα ξεκινά τη δική της προσωπική έρευνα. Πολύ σύντομα, όμως, αυτή η αναζήτηση μετατρέπεται σε μια βαθιά ενδοσκόπηση γύρω από την ευθύνη, την ενοχή και τα ασαφή όρια ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή.
Η Ζλοτόφσκι επιχειρεί ένα μείγμα μαύρης κωμωδίας και ψυχολογικού θρίλερ με κάποιες δόσεις σουρεαλισμού, που προσπαθεί μέσα από μια ιστορία μυστηρίου να φέρει στην επιφάνεια τον βαθύτερο ψυχισμό της πρωταγωνίστριας, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με τις δικές της νευρώσεις και τις ανασφάλειές της. Η επιλογή της να συνθέσει μια ταινία που εναλλάσσεται ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς αφηγηματικούς τόνους έχει ενδιαφέρον αλλά τελικά δεν λειτουργεί καθώς η ίδια μοιάζει αναποφάσιστη ως προς την κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει η ταινία της.
Σκηνοθετικά, η ταινία έχει ρυθμό και η Ζλοτόφσκι παίζει έξυπνα με την έννοια της πραγματικότητας και του φανταστικού ενώ το μυστήριο παρόλο που μοιάζει γνώριμο κρατάει τον ενδιαφέρον του θεατή. Η σκηνοθέτις χρησιμοποιώντας το αστυνομικό μυστήριο ως πρόσχημα για να εξετάσει την ανάγκη της Λίλιαν να επαναπροσδιορίσει τόσο την ζωή της, την ίδια της την δουλειά και τις σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω της τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.
Όμως η ταινία μένει σε μια επιφανειακή και λίγο τετριμμένη προσέγγιση των θεματικών της, χωρίς ποτέ να εμβαθύνει ουσιαστικά. Υπάρχει μια μηχανική καταγραφή των γεγονότων, με το μυστήριο και την πρωταγωνίστρια να κινούνται σε γνώριμους αφηγηματικούς δρόμους. Η Ζλοτόφσκι ανοίγει πολλαπλά αφηγηματικά μέτωπα που δεν συγκλίνουν, με αποτέλεσμα η ταινία να οδηγείται σε ένα χλιαρό φινάλε και παρόλο που την παρακολουθείς ευχάριστα έχεις την αίσθηση ότι δεν βλέπεις κάτι καινούργιο.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (02-01-2026)
