Enzo

★★½☆☆☆ (Γαλλία, 2025, 102)

• Σκηνοθεσία: Ρόμπιν Καμπίγιο

• Ηθοποιοί: Ελόι Ποχού, Μάξιμ Σλιβίνσκι, Πιεφραντσέσκο Φαβίνο

Το κύκνειο άσμα του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Λοράν Καντέ («Ανάμεσα στους τοίχους», 2008), το οποίο, μετά τον θάνατό του, ολοκλήρωσε ο συν-σεναριογράφος της ίδιας ταινίας και χρόνια στενός του συνεργάτης Ρόμπιν Καμπίγιο, είναι ένα ρεαλιστικό και ειλικρινές πορτρέτο ενηλικίωσης. Η ταινία επιχειρεί να εξερευνήσει την ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή της, τον οποίο υποδύεται ο υπέροχος πρωτοεμφανιζόμενος Ελόι Ποχού, αναδεικνύοντας τα ερωτήματα που βασανίζουν έναν έφηβο: τη θέση του στον κόσμο, τη σχέση του με την οικογένεια και την αναζήτηση προσωπικής ταυτότητας.

Ο δεκαεξάχρονος Ένζο απομακρύνεται από την αστική του ζωή και βρίσκει τον εαυτό του μέσα από τη μαθητεία του δίπλα σε εργάτες. Η σχέση του με τον Βλαντ, έναν Ουκρανό εργάτη υπό τη σκιά του πολέμου, γίνεται το επίκεντρο μιας εσωτερικής σύγκρουσης ανάμεσα στη φιλία, την επιθυμία και την ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό.

Με τη φωτογραφία της Ζαν Λαπουαρί να συνθέτει ένα ζεστό καλοκαίρι, όπου ο χρόνος διαστέλλεται και η αίσθηση της στασιμότητας των διακοπών της εύπορης οικογένειας του Ένζο έρχεται σε αντιδιαστολή με την προσπάθειά του να αποτινάξει την άνετη ζωή και να εξερευνήσει, με διαφορετικό τρόπο, την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής των εργατών, ο Καμπιγιό κινείται σε γνώριμα αφηγηματικά μονοπάτια, χωρίς ποτέ να τολμά το κάτι παραπάνω.

Με στιγμές που αγγίζουν την υπερβολή, αδυνατεί να εξωτερικεύσει τη σύγκρουση που συντελείται μέσα στον χαρακτήρα του και δεν βρίσκει ουσιαστικές συνδέσεις με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι οποίοι σκιαγραφούνται ελάχιστα. Όταν δε προσπαθεί να καταπιαστεί με σημαντικά θέματα, «σκοντάφτει» σε μια απλοϊκή προσέγγιση, καθώς τα ενσωματώνει στην αφήγηση αρκετά αργά (όπως η σκηνή του πάρτι στην πισίνα προς το τέλος), χωρίς να αφήνει περιθώριο για περαιτέρω διερεύνηση.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (16-04-2026)