Το Αριστερό μου Χέρι
★★★☆☆ (Left-Handed Girl, Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο, Ταιβάν, Γαλλία, 2025, 108’)
Σκηνοθεσία: Σι-Τσινγκ Τσου
Ηθοποιοί: Τζανέλ Τσάι, Μπλερ Τσανγκ, Νίνα Γιε
Εχοντας εργαστεί για χρόνια ως παραγωγός σε τρεις ταινίες (Tangerine, 2015, The Florida Project, 2017 και Red Rocket, 2021) τού, βραβευμένου με τέσσερα Οσκαρ για την ταινία του «Anora» (2024), Σον Μπέικερ, η Σι-Τσινγκ Τσου σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, με τον Μπέικερ αυτή τη φορά να συνεργάζεται μαζί της ως παραγωγός, συν-σεναριογράφος και μοντέρ.
Η ιστορία ακολουθεί μια μητέρα, τη Shu-Fen, και τις δύο κόρες της, την πεντάχρονη I-Jing και την νεαρή I-Ann, που μετακομίζουν στην Ταϊπέι για να λειτουργήσουν έναν πάγκο με νουντλς στη νυχτερινή αγορά. Η οικογένεια αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, εντάσεις και τις δεισιδαιμονίες του παππού που προειδοποιεί την I-Jing ότι το αριστερό της χέρι είναι «διαβολικό».
Γυρισμένη εξ ολοκλήρου με iPhone, η Σι-Τσινγκ Τσου «αιχμαλωτίζει τη γεμάτη λαμπερά και πολύχρωμα φώτα Ταϊβάν, ακολουθώντας με την κάμερά της τις πρωταγωνίστριές της από κοντά, καθώς περιπλανώνται μέσα στο αστικό περιβάλλον, δίνοντας την αίσθηση του οικείου και της καθημερινότητας. Το νατουραλιστικό πορτρέτο της φέρνει στην επιφάνεια την άνιση μάχη της οικογένειας ενάντια στην κοινωνική της τάξη και λειτουργεί ως μηχανισμός αποκάλυψης της ψυχολογικής βίας που μπορεί να προκαλέσει η κοινωνική κανονικότητα. Η ταινία της καταφέρνει να ξεχωρίσει όταν η σκηνοθέτις επιλέγει περισσότερο να επικεντρωθεί στη μικρή I-Jing, που παρατηρεί τον κόσμο, προσπαθεί να τον αντιληφθεί και έρχεται αντιμέτωπη με τις περίπλοκες οικογενειακές σχέσεις αλλά και τις κοινωνικές προκαταλήψεις που την ωθούν να προσπαθήσει να «διορθώσει» τον εαυτό της.
Ωστόσο, παρά τη νατουραλιστική του πρόθεση, το σενάριο δεν καταφέρνει ποτέ να ξεφύγει από τη μελοδραματική διάσταση που δίνει σε κάποια γεγονότα-κλισέ. Αν και το συγκινητικό πορτρέτο που δημιουργεί η Σι-Τσινγκ Τσου σε παρασέρνει, κυρίως χάρη στην υπέροχη ερμηνεία της πεντάχρονης Νίνα Γε, υπάρχουν στιγμές που πολλά γεγονότα συσσωρεύονται για να σπρώξουν την πλοκή. Ο νατουραλισμός τότε γκρεμίζεται καθώς οι μηχανισμοί της δραματουργίας ξεσκεπάζονται μέσα από μια μελοδραματική ένταση, που κάποιες στιγμές είναι αχρείαστη. Καθώς οδηγούμαστε στο φινάλε, η ταινία αποφασίζει να εστιάσει σε αυτόν τον μελοδραματικό τόνο και να κλείσει με μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι η αφετηρία μιας άλλης ταινίας. Το φινάλε αφήνει μετέωρες τις συνέπειες της αποκάλυψης ενός οικογενειακού μυστικού πάνω στους χαρακτήρες.
Το έργο της Σι-Τσινγκ Τσου άθελά της (;) μοιάζει να κινείται στη σκιά της φιλμογραφίας του Μπέικερ, αλλάζοντας το κέντρο βάρους μεταξύ των τριών ηρωίδων, χωρίς ποτέ να νιώθεις πως ό,τι αποτυπώνεται στη μεγάλη οθόνη έχει τη δική της ματιά.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (08-01-2026)
