Το Μυστηριώδες Βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο

Jan 8

★★½☆☆☆ (The Mysterious Gaze of the Flamingo, Χιλή, Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Γερμανία, 2025, 104’)
**Σκηνοθεσία: Διέγο Θεσπέδες**
**Ηθοποιοί: Ταμάρα Κορτές, Ματίας Καταλάν, Πόλα Ντιναμάρκα**

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χιλιανού δημιουργού Διέγο Θεσπέδες, που κέρδισε το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ Κανών στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα», αφηγείται την ιστορία ενός εντεκάχρονου κοριτσιού που ζει σε μια απομονωμένη μεταλλευτική κωμόπολη στη βόρεια έρημο της Χιλής, το 1982. Ορφανή, βρίσκει καταφύγιο και οικογένεια μέσα σε μια μικρή queer κοινότητα τρανς γυναικών. Σε ένα σκληρό, ανδροκρατούμενο περιβάλλον, τα μέλη της κοινότητας αντιστέκονται με τσαχπινιά και θάρρος, μέχρι που η φήμη ενός θανατηφόρου ιού σκορπίζει φόβο και βία.

Ο Θεσπέδες επιστρατεύει τον μαγικό ρεαλισμό και δημιουργεί ένα σκοτεινό παραμύθι-αλληγορία για την επιδημία του HIV και ταυτόχρονα μιλάει για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης υπόστασης, αποτυπώνοντας τη διπλή φύση των χαρακτήρων του που εναλλάσσεται ανάμεσα στη σκληρότητα και την τρυφερότητα. Σκιαγραφώντας με ευαισθησία το πορτρέτο μιας κοινότητας τρανς ατόμων που άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε συνυπάρχουν με τη μικρή κοινότητα των μεταλλωρύχων, ο Θεσπέδες δημιουργεί ένα μωσαϊκό χαρακτήρων που χορεύουν, τραγουδούν, ερωτεύονται αλλά ποτέ δεν ξεχνούν ότι η καταπίεση και η βία ταλαντεύονται πάνω από τα κεφάλια τους. Η αποδοχή των τρανς ατόμων ως ένα θέαμα ή και αντικείμενα ηδονής και καλοπέρασης από τους μεταλλωρύχους -οι οποίοι ταυτόχρονα τα απορρίπτουν και τα καταδιώκουν- φέρνει στην επιφάνεια την υποκρισία των ανθρώπων και τη δυσκολία τους να αποδεχτούν τον πραγματικό τους εαυτό.

Η σκηνοθετική ματιά του Θεσπέδες όσο ευαίσθητη είναι άλλο τόσο και κοφτερή, ποτέ όμως δεν καταφέρνει να ισορροπήσει την αλληγορία του (που θυμίζει λίγο Αλμοδόβαρ, λίγο Γκιγέρμο ντελ Τόρο), με τον ωμό ρεαλισμό που θέλει ορισμένες φορές να φέρει στην επιφάνεια. Κάποιες στιγμές το συμβολικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσει το έργο του είναι υπερβολικά απλοϊκό και φανερό. Η αλληγορία του μοιάζει άσκοπη μέσα σε ένα σύγχρονο κινηματογραφικό τοπίο που έχει πλέον προχωρήσει σε πιο σύνθετες και ουσιαστικές αναπαραστάσεις της ζωής των τρανς ατόμων.

Οσο η ταινία κυλάει φαίνεται ότι δεν υπάρχει σαφής αφηγηματικός προσανατολισμός με σκηνές να διαδέχονται μια την άλλη, κατασκευασμένες από ενδιαφέρουσα στιγμιότυπα, αλλά ποτέ δεν δίνουν την εντύπωση ενός συνόλου και έτσι η ταινία μοιάζει σαν να κατακερματίζεται σε διάφορες μικρές ιστορίες.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (08-01-2026)