Mankind's Folly
★★★½☆☆ (Ελλάδα, 2025, 83’)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος
Εκατέρωθεν του Βερίγγειου Πορθμού, ο Νικήτας στην Ανατολική Σιβηρία και η Μάρθρα στη Βόρεια Αλάσκα βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει κάτω από τα πόδια τους. Το permafrost, παγωμένο για χιλιάδες χρόνια, λιώνει με πρωτοφανείς ρυθμούς, παρασύροντας σπίτια, υποδομές και ολόκληρους οικισμούς σε όλη την Αρκτική. Την ώρα που η «ενεργειακή ασφάλεια» προβάλλεται ως απόλυτη προτεραιότητα, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η περιοχή θερμαίνεται τέσσερις φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο.
Έχοντας κερδίσει το Ειδικό Έπαινο της Επιτροπής στην κατηγορία Ντοκιμαντέρ του Prix Europa 2025 στο Βερολίνο, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, γνωστότερος στο ευρύ κοινό από την τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ «Εξάντας» (2000-2003), προσεγγίζει το θέμα του μέσα από την κλασική φόρμα ενός ντοκιμαντέρ παρατήρησης. Παρουσιάζει τα γεγονότα, μέσα από συνεντεύξεις επιστημόνων και κάτοικών των περιοχών που επισκέπτεται, συνδυάζοντάς τες με εντυπωσιακό υλικό φύσης από την Σιβηρία και την Αλάσκα.
Το λιώσιμο του permafrost δεν παρουσιάζεται ως απλά ένα περιβαλλοντολογικό γεγονός αλλά είναι αποτέλεσμα μιας αλυσίδας επιλογών τόσων των κυβερνήσεων αλλά και των ίδιων των κατοίκων της περιοχής που πολλές φορές διχάζονται ανάμεσα σε μια οικονομική σταθερότητα που προσφέρον οι εγκαταστάσεις ορυκτών καυσίμων και την καταστροφή που επιφέρουν στις περιοχές τους, που μέρα με την μέρα διογκώνεται εξαιτίας της μεγαλύτερης ενεργειακής ζήτησης.
Ο Αυγερόπουλος τονίζει αυτή την πολύπλοκη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και ταυτόχρονα ξετυλίγει το κουβάρι των γεωπολιτικών παιχνιδιών που παίζονται πάνω στη πλάτη ενός ήδη επιβαρυμένου πλανήτη. Όπως επισημαίνει ο Τζορτζ Μόνμπιο, βρετανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβιστής: «Το χρήμα μιλάει», ανεξαρτήτως πολιτικής κατεύθυνσης. Ο ορυκτός πλούτος παραμένει ένα ισχυρό νόμισμα, που όλοι το διεκδικούν, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Καθώς όμως οι χώρες που κατέχουν τον ορυκτό πλούτο αποκτούν χρήμα και ισχύ, ο πλανήτης με τον τρόπο του εκδικείται. Το permafrost λιώνει, απελευθερώνοντας άνθρακα και μεθάνιο δηλητηριάζοντας την ατμόσφαιρα, αυξάνοντας ταυτόχρονα την θερμότητα του πλανήτη.
Το ντοκιμαντέρ τονίζει αυτές τις επιπτώσεις. Δεν αναζητά άμεσα απαντήσεις αλλά καταγράφει την αργή αποσύνθεση της φύσης, ζητώντας από τον θεατή να αναλογιστεί: ως μέχρι πότε θα μπορούμε να καταστρέφουμε αυτό που μας δίνει ζωή;
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (15-01-2026)
