★★★½☆☆

Αν και οπτικά εντυπωσιακή και ποιητική, η ταινία μπορεί να κουράσει τον θεατή λόγω της αργής, φορμαλιστικής προσέγγισης και της συναισθηματικής αποστασιοποίησης.

★★★☆☆

Η φύση και το τοπίο λειτουργούν συμβολικά, αποτυπώνοντας τη σιωπή και τη στασιμότητα μιας μικρής κοινωνίας, μέσα στην οποία ο πρωταγωνιστής μεταβαίνει από παθητικός παρατηρητής σε ενεργό άνθρωπο που αναζητά την αλήθεια.

★★★☆☆

Μινιμαλιστική αφήγηση και φιλοσοφικός στοχασμός – Ο Χονγκ Σανγκ-σου δημιουργεί μια ήρεμη εξερεύνηση της καθημερινότητας με επίκεντρο την Ιζαμπέλ Ιπέρ.