★★★½☆☆

Η ταινία μιλά αλληγορικά για την κατάρρευση ενός κόσμου και την ανάγκη συλλογικότητας, όμως η επαναληπτική αφήγηση συχνά αποδυναμώνει το νόημα και το συναισθηματικό βάθος των χαρακτήρων.

★★★½☆☆

Ο Χατάμι σκηνοθετεί ένα υπαρξιακό θρίλερ με βαριά και δυσοίωνη ατμόσφαιρα, αξιοποιώντας μια κατακερματισμένη, λιντσικής έμπνευσης αφήγηση που θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και θέτει ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, το διαγενεακό τραύμα και την τοξική αρρενωπότητα