★★★☆☆

Παρότι αγγίζει θέματα απώλειας και αλλαγής, η Τουζανί επιλέγει έναν αισιόδοξο, feel-good τόνο που δίνει προτεραιότητα στη χαρά της ζωής.

★★☆☆☆

Η συσσώρευση θεμάτων και ο αργός ρυθμός αποδυναμώνουν την αφήγηση, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται και ορισμένες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά κατασκευασμένες για να αναδείξουν κοινωνικά ζητήματα.

★★½☆☆☆

Η ταινία αποτυπώνει εντυπωσιακά τη δημιουργία κοστουμιών, αλλά δεν καταφέρνει να δώσει στους γυναικείους χαρακτήρες το αναγκαίο ψυχολογικό και δραματουργικό βάθος ούτε να ενώσει οργανικά τα δύο αφηγηματικά επίπεδα.

★★½☆☆☆

Η ταινία, παρά τις οπτικές αρετές της, αποδυναμώνεται από την αδυναμία της να διαχειριστεί σε βάθος τις φιλοσοφικές της θεματικές.

★★★½☆☆

Ατμοσφαιρικά δυνατό, αλλά αφηγηματικά άνισο, ο «Θρίαμβος» ισορροπεί μεταξύ σουρεαλισμού, κοινωνικής κριτικής και σάτιρας που σταδιακά μετατρέπεται σε φάρσα.