★★★☆☆

Παρότι αγγίζει θέματα απώλειας και αλλαγής, η Τουζανί επιλέγει έναν αισιόδοξο, feel-good τόνο που δίνει προτεραιότητα στη χαρά της ζωής.

★★☆☆☆

Η συσσώρευση θεμάτων και ο αργός ρυθμός αποδυναμώνουν την αφήγηση, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται και ορισμένες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά κατασκευασμένες για να αναδείξουν κοινωνικά ζητήματα.

★★☆☆☆

Οι επαναλαμβανόμενες σκηνές, η ελλιπής ανάπτυξη των δευτερευόντων χαρακτήρων και η απότομη αλλαγή τόνου στο φινάλε αποδυναμώνουν τη ροή της ταινίας και αφήνουν τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

★★½☆☆☆

Η ταινία αποτυπώνει εντυπωσιακά τη δημιουργία κοστουμιών, αλλά δεν καταφέρνει να δώσει στους γυναικείους χαρακτήρες το αναγκαίο ψυχολογικό και δραματουργικό βάθος ούτε να ενώσει οργανικά τα δύο αφηγηματικά επίπεδα.