Marty Supreme
★★½☆☆☆ (Η.Π.Α., 2025, 150’)
Σκηνοθεσία: Τζος Σάφντι
Ηθοποιοί: Τίμοθι Σαλαμέ, Οντέσα Α' ζιόν, Γκουίνεθ Πάλτροου
Ελαφρώς εμπνευσμένη από τη ζωή και την καριέρα του Αμερικανού παίκτη πινγκ πονγκ Μάρτι Ράισμαν, και τοποθετημένη στη Νέα Υόρκη του 1952, η νέα ταινία του Τζος Σάφντι («Άκοπο διαμάντι», 2019), ακολουθεί τον Μάρτι Μάουζερ, έναν 23χρονο πωλητή παπουτσιών στο Lower East Side, ο οποίος έχει μια φιλοδοξία που κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά: να γίνει ο μεγαλύτερος παίκτης πινγκ πονγκ στον κόσμο.
Έχοντας κερδίσει στις φετινές Χρυσές Σφαίρες τα βραβεία Α’ Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ) και Σεναρίου (Ρόναλντ Μπρονστάιν & Τζος Σάφντι), η ταινία του Σάφντι κουβαλά όλες τις σκηνοθετικές του αρετές αλλά και πολλές από τις αδυναμίες του, καθιστώντας την ένα έργο εντυπωσιακό αλλά ταυτόχρονα ρηχό και επαναλαμβανόμενο.
Με ένα καταιγιστικό ρυθμό, που δεν προτίθεται να σε αφήσει να πάρεις ανάσες και μέσα από ένα σφιχτά δομημένο αλλά και αφελές σενάριο, η ταινία προσπαθεί να σχολιάσει το Αμερικανικό Όνειρο και τη δυστυχία του να κυνηγάς την επιτυχία με κάθε κόστος, εις βάρος του εαυτού σου αλλά και των ανθρώπων γύρω σου. Ο Τίμοθι Σαλαμέ δίνει μια εκρηκτική, γεμάτη ένταση ερμηνεία, με την ταινία να επικεντρώνεται αποκλειστικά πάνω του και να επιδίδεται ουσιαστικά σε ένα one-man show. Η τοξικότητα που εκπέμπει ο Σαλαμέ μέσα από την ερμηνεία του «γεμίζει» την οθόνη.
Η ταινία έχει αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια και ο Σάφντι «ντύνει» σχεδόν όλες τις σκηνές του με μουσική υπόκρουση για να δώσει την αίσθηση του ρυθμού ενώ τελικά καταλήγει να φλυαρεί και να επαναλαμβάνεται. Υπάρχουν πολλές περιττές σκηνές που επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο: ο Μάρτι λέει ψέματα, προσπαθεί να εξαπατήσει κάποιον και αυτό οδηγεί τελικά σε μια καταστροφή, με στόχο να τονιστεί η ηθική του πτώση. Μια ηθική πτώση όμως, που δεν αποτυπώνεται ποτέ με σοβαρότητα ή με κάποιο βαθύτερο νόημα, είτε για τη φύση του ανθρώπου είτε για το ίδιο το Αμερικάνικο Όνειρο.
Όλα τα νοήματα είναι σχηματικά και διοχετεύονται μέσα από σχηματικούς χαρακτήρες, που απλά εξυπηρετούν την πλοκή και δεν αποκτούν πραγματικά ποτέ υπόσταση. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία τυλιγμένη σε μια λάμψη που δανείζεται πολλά από το σινεμά του ’70, χωρίς όμως να καταφέρνει να έχει το πιο ουσιαστικό του στοιχείο: το πολιτικό.
Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα του «Marty Supreme» είναι το τι θέλει τελικά να πει. Το μήνυμά της είναι τόσο μπερδεμένο. Από τη μια στυλιτεύει το Αμερικανικό Όνειρο και το τοξικό εγώ των Αμερικάνων, από την άλλη κρατά μια απίστευτα παθητική στάση απέναντι στα όσα συμβαίνουν εξαιτίας της αλαζονείας του πρωταγωνιστή. Στο τέλος, ο ήρωας δεν έρχεται ποτέ πραγματικά αντιμέτωπος με τις πράξεις του, αλλά καταλήγει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο νικητής, έτσι η ταινία καταλήγει να ακυρώνει το ίδιο το μήνυμά της.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (15-01-2026)
