★★★½☆☆

Παρά την πολυπρόσωπη αφήγηση, το ντοκιμαντέρ διατηρεί ένα στοχαστικό ρυθμό και ενθαρρύνει τον θεατή να επανεξετάσει στερεότυπα γύρω από τη σεξουαλικότητα και την αναπηρία.

★★★½☆☆

Η ειλικρινής εξομολόγηση του Μίλεχ αναδεικνύει τη συνεχή πάλη ανάμεσα στον άνθρωπο και το τραύμα του, καθώς η αναζήτηση λύτρωσης μοιάζει συχνά ανεπαρκής απέναντι στο βάρος της ενοχής.

★★★½☆☆

Το ντοκιμαντέρ δεν αναζητά άμεσα απαντήσεις αλλά καταγράφει την αργή αποσύνθεση της φύσης, ζητώντας από τον θεατή να αναλογιστεί: ως μέχρι πότε θα μπορούμε να καταστρέφουμε αυτό που μας δίνει ζωή;

★★★½☆☆

Με ποιητικά κείμενα, προσεγμένη κινηματογράφηση και μια σύνθεση χορογραφιών, αναπαραστάσεων και μουσικής, η ταινία επιχειρεί να συνδέσει το παρόν με το σκοτεινό παρελθόν του στρατοπέδου.

★★★★☆

Με επιδέξια χρήση αρχείου και ομαλές μεταβάσεις ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν, το «Λο» καταφέρνει να μεταμορφώσει το προσωπικό σε συλλογικό, προσφέροντας μια ευαίσθητη και ουσιαστική οπτική στα δύσκολα θέματα που θίγει.

★★★☆☆

Μέσα από την παρακολούθηση της ομάδας του Αρματολικού, ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί την καθημερινότητα, τις σχέσεις και την ατμόσφαιρα της μικρής κοινότητας.

★★★½☆☆

Ένα συγκινητικό ντοκιμαντέρ για τον Ζιλιέν Γκριβέλ, τον Ελβετό γιατρό που πρόσφερε τις υπηρεσίες του με αυταπάρνηση στους χανσενικούς της Ελλάδας, αψηφώντας το στίγμα και τον φόβο.