★★★☆☆

Παρότι η ταινία ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρα, την όμορφη φωτογραφία και τον αργό ρυθμό της, η αφήγηση γίνεται σε σημεία βαριά, με πολλούς συμβολισμούς και ονειρικές σκηνές που δεν δένουν πάντα καλά με την ρεαλιστική ιστορία.

★★½☆☆☆

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών αποτελούν τον βασικό άξονα της ταινίας, με στιγμές έντασης αλλά και υπερβολής που την οδηγούν προς το μελόδραμα.

★★★½☆☆

Η ειλικρινής εξομολόγηση του Μίλεχ αναδεικνύει τη συνεχή πάλη ανάμεσα στον άνθρωπο και το τραύμα του, καθώς η αναζήτηση λύτρωσης μοιάζει συχνά ανεπαρκής απέναντι στο βάρος της ενοχής.

★★½☆☆☆

Ο Τζος Σάφντι σκηνοθετεί με νευρικό ρυθμό μια στιλιζαρισμένη ταινία, όπου η εκρηκτική ερμηνεία του Τίμοθι Σαλαμέ κυριαρχεί, μετατρέποντάς τη σε ένα έντονο one-man show χωρίς ιδιαίτερο βάθος.

★★★½☆☆

Το φως και το σκοτάδι λειτουργούν ως βασικοί άξονες, αποτυπώνοντας τη συναισθηματική ταλάντευση της ηρωίδας ανάμεσα στη χαρά της παιδικής ηλικίας και τη θλίψη της απώλειας.

★★★☆☆

Παρότι το φιλμ αρχικά εντυπωσιάζει με την ένταση και τον υπαρξιακό τρόμο που δημιουργεί, σταδιακά επαναλαμβάνεται και καταλήγει περισσότερο στον εντυπωσιασμό παρά σε μια ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση με την πρωταγωνίστρια.

★★★☆☆

Με όπλα το παράλογο, το σουρεαλιστικό και ένα ιδιότυπο αντι-χιούμορ, ο Γκιροντί στοχεύει ευθέως στην κοινωνική υποκρισία μιας κλειστής κοινότητας.

★★★☆☆

Η Λεονί Μπένες ηγείται της ταινίας με μια ισχυρή ερμηνεία, πάνω στην οποία «χτίζεται» ολόκληρη η αφήγηση.

★★★½☆☆

Ο Φάιελ αποδομεί τον ισχυρισμό της Ρίφενσταλ ότι ήταν «αθώα καλλιτέχνιδα», δείχνοντας πως είχε πλήρη γνώση και αποδοχή της ναζιστικής ιδεολογίας, την οποία και πρόβαλε μέσα από τα έργα της.

★★★☆☆

Θεαματικές πίστες, μεγάλα ονόματα και μουσική επένδυση υψηλών οκτανίων, σε μια ταινία που εντυπωσιάζει εξωτερικά, αλλά της λείπει το σενάριο.