Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ
★★☆☆☆ (Ελλάδα, 2025, 113’)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γεωργόπουλος
Ηθοποιοί: Μορτ Κλωναράκη, Βαγγέλης Μουρίκης, Φιλίππα Κουτούπα
Εξι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία («Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος, αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό», 2019), ο Γεωργόπουλος επιστρέφει στον κινηματογράφο με μια αμιγώς αθλητική ταινία που, εκτός από τη στιβαρή σκηνοθεσία, στηρίζεται στην υπέροχη ερμηνεία της Μορτ Κλωναράκη και τη δουλεμένη φωτογραφία της Χριστίνας Μουμούρη, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρνει να ξεπεράσει τη σφικτή γραμμική αφήγησή της και να αναδείξει την ουσία της ιστορίας της.
Η Δάφνη, μια αθλήτρια του Τζούντο από την Ικαρία, είναι έτοιμη να απλώσει τα φτερά της και να ακολουθήσει τον Δάσκαλο Γιούρι στη μεγάλη πόλη για να κυνηγήσει το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Γιούρι, που για λόγους άγνωστους έχει εξαφανιστεί από τον κόσμο του Τζούντο τα τελευταία χρόνια, επιστρέφει ψάχνοντας μια καινούργια αρχή, ενώ η Δάφνη μεταβαίνει από την ξεγνοιασιά της εφηβείας στον δύσκολο κόσμο της ενηλικίωσης.
Ο Γεωργόπουλος κατασκευάζει μια ταινία, φόρο τιμής στις αθλητικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, δίνοντας όμως έναν αέρα ελληνικής πραγματικότητας. Το φιλμ του ακολουθεί τόσο πιστά τις επιταγές του σεναρίου, που εκεί εντοπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημά του. Τίποτα δεν σε ξαφνιάζει. Με εξαίρεση την πρωταγωνίστρια, οι χαρακτήρες που την πλαισιώνουν είναι απογυμνωμένοι από ένα ουσιαστικό βάθος και μοιάζουν να εξυπηρετούν απλά αφηγηματικούς μηχανισμούς. Η Φιλίππα Κουτούπα που υποδύεται τη Ζωή είναι ένας κλασικός villain χαρακτήρας, ποτέ δεν νιώθεις ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο σε αυτή, ενώ ο Μουρίκης κάνει όπως πάντα μια εξαιρετική δουλειά, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από τη γνωστή υποκριτική του μανιέρα.
Ολα στην ταινία μοιάζουν κάπως καταναγκαστικά, σαν να υπηρετείται μια λίστα από κουτάκια που πρέπει να τσεκαριστούν για να υπάρξει η ιστορία. Το δράμα δεν οδηγείται κάπου που δεν έχεις ήδη αισθανθεί ότι θα πάει, η ανατροπή, δεν είναι ανατροπή, αφού διαφαίνεται πολύ νωρίς στην ταινία. Παρ’ όλα αυτά, ο Γεωργόπουλος ξέρει πότε να εντυπωσιάσει, γνωρίζει να κινείται ανάμεσα στους χαρακτήρες του και η ταινία του έχει ένα αφηγηματικό ρυθμό που δύσκολα συναντάς σε ελληνικές ταινίες. Η χρήση της μουσικής προσθέτει έναν νοσταλγικό και ευχάριστο τόνο που, σε συνδυασμό με τη δουλειά της Μουρμούρη, αναδεικνύει σκηνές με αφηγηματική δύναμη.
Το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία που αρχικά μπορεί να σε εντυπωσιάσει, καθώς στην Ελλάδα ένα αθλητικό δράμα που στοχεύει σε ευρύ κοινό σπάνια υπηρετείται τόσο καλά. Ομως, αφού ξεπεράσεις τον εντυπωσιασμό, τελικά μένει στο τέλος μια τετριμμένη αφήγηση.
Η ταινία απέσπασε πέντε βραβεία στο 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (26-02-2026)
