Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ
★★☆☆☆ (Ελλάδα, 2025, 113’)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γεωργόπουλος
Ηθοποιοί: Μορτ Κλωναράκη, Βαγγέλης Μουρίκης, Φιλίππα Κουτούπα
Έξι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία («Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος, αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό», 2019), ο Γεωργόπουλος επιστρέφει στον κινηματογράφο με μια αμιγώς αθλητική ταινία που στηρίζεται στην υπέροχη ερμηνεία της Μορτ Κλωναράκη, την στιβαρή σκηνοθεσία και την δουλεμένη φωτογραφία της Χριστίνα Μουμούρη αλλά ποτέ δεν καταφέρνει να ξεπεράσει την σφικτή γραμμική αφήγησή της και να αναδείξει την ουσία της ιστορίας της.
Η Δάφνη, μια αθλήτρια του Τζούντο από την Ικαρία, είναι έτοιμη να απλώσει τα φτερά της και να ακολουθήσει τον Δάσκαλο Γιούρι στην μεγάλη πόλη και να κυνηγήσει το όνειρο των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Γιούρι, που για λόγους άγνωστους, έχει εξαφανιστεί από τον κόσμο του Τζούντο τα τελευταία χρόνια, επιστρέφει ψάχνοντας μια καινούργια αρχή, ενώ η Δάφνη μεταβαίνει από την ξεγνοιασιά της εφηβείας στον δύσκολο κόσμο της ενηλικίωσης.
Ο Γεωργόπουλος κατασκευάζει μια ταινία, φόρο τιμής στις αθλητικές ταινίες της δεκαετίας του ’80, δίνοντας όμως έναν αέρα ελληνικής πραγματικότητας. Το φιλμ του ακολουθεί τόσο πιστά τις επιταγές ενός σεναρίου, που εκεί εντοπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της. Όλα είναι τόσο προσεκτικά τοποθετημένα, που διαφαίνεται η κατασκευή. Τίποτα δεν σε ξαφνιάζει. Με εξαίρεση την πρωταγωνίστρια, οι χαρακτήρες που την πλαισιώνουν είναι απογυμνωμένοι από ένα ουσιαστικό βάθος (σε αντίθεση με την ταινία του «Tungsten» (2011), που οι χαρακτήρες είχαν υπόσταση) και μοιάζουν να εξυπηρετούν απλά αφηγηματικούς μηχανισμούς. Η Φιλίππα Κουτούπα που υποδύεται την Ζωή είναι ένας κλασικός villain χαρακτήρας. ποτέ δεν νιώθεις ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο σε αυτή, ενώ ο Μουρίκης κάνει όπως πάντα μια εξαιρετική δουλειά αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από την γνωστή υποκριτική του μανιέρα.
Όλα στη ταινία μοιάζουν κάπως αναγκαστικά, σαν να υπηρετεί μια λίστα από κουτάκια που πρέπει να τσεκαριστούν για να υπάρξει αυτή η ιστορία. Το δράμα δεν οδηγείται κάπου που δεν έχεις ήδη αισθανθεί ότι θα πάει, η ανατροπή (που ο θεατής θα αποφασίσει πόσο προβληματική είναι ή όχι), δεν είναι ανατροπή, διαφαίνεται πολύ νωρίς στη ταινία και καταπιάνεται με ένα σοβαρό θέμα τόσο φευγαλέα και απλοϊκά που απλώς υπηρετεί την πλοκή και τίποτε παραπάνω.
Ο Γεωργόπουλος ξέρει πότε να εντυπωσιάσει, γνωρίζει να κινείται ανάμεσα στους χαρακτήρες του και η ταινία του έχει ένα αφηγηματικό ρυθμό που δύσκολα συναντάς σε ελληνικές ταινίες. Η χρήση της μουσικής προσθέτει έναν νοσταλγικό και ευχάριστο τόνο που σε συνδυασμό με την δουλειά της Μουρμούρη αναδεικνύει σκηνές με αφηγηματική δύναμη. Το αθλητικό δράμα του, πετυχαίνει να δώσει μια σφαιρική άποψη γύρω από το άθλημα του Τζούντο και εύκολα ο θεατής μπορεί να παρακολουθήσει την ιστορία χωρίς ποτέ να νιώθει ότι δεν συνδέεται με το άθλημα. Μέσα από το αθλητικό δράμα ο Γεωργόπουλος επιχειρεί (ανεπιτυχώς) ένα ψυχογράφημα της πρωταγωνίστριάς του.
Το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία που αρχικά μπορεί να σε εντυπωσιάσει, καθώς στην Ελλάδα ένα αθλητικό δράμα που στοχεύει σε ένα ευρύ κοινό, σπάνια υπηρετείται τόσο καλά. Όμως αφού ξεπεράσεις τον εντυπωσιασμό, τελικά μένει στο τέλος μια τετριμμένη αφήγηση που δεν τολμά να ξεφύγει από τα κλισέ του είδους.
Η ταινία απέσπασε πέντε βραβεία στο 66Ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Βραβείο Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου, Βραβείο Finos Film, Βραβείο ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – Νεανική Κριτική Επιτροπή, Βραβείο ΕΡΤ – Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική).
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (26-02-2026)
