★★☆☆☆

Παρότι αρχικά εντυπωσιάζει ως καλοφτιαγμένο ελληνικό αθλητικό δράμα, τελικά αφήνει την αίσθηση μιας συμβατικής και τετριμμένης ιστορίας.

★★★☆☆

Παρά τη στιβαρή καταγραφή της καλλιτεχνικής διαδικασίας, το ντοκιμαντέρ αφήνει την αίσθηση ότι λείπει μια βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στον δημιουργό και το έργο του, που θα πρόσφερε μεγαλύτερο βάθος στο πορτρέτο.

★☆☆☆☆

Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που εξιδανικεύει, επαναλαμβάνοντας τη γνώριμη αγιογραφική προσέγγιση του Σμαραγδή, μετατρέποντας μια ιστορική προσωπικότητα σε μονοδιάστατο σύμβολο και αδικώντας την πραγματική ιστορική της σημασία.

★★☆☆☆

Οι επαναλαμβανόμενες σκηνές, η ελλιπής ανάπτυξη των δευτερευόντων χαρακτήρων και η απότομη αλλαγή τόνου στο φινάλε αποδυναμώνουν τη ροή της ταινίας και αφήνουν τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

★★☆☆☆

Η ταινία αναδεικνύει ζητήματα εξουσίας, πατριαρχίας και καπιταλισμού μέσα από τον λαογραφικό τρόμο και μια συμβολική ματιά, όμως ο αργός ρυθμός και η κατακερματισμένη αφήγηση μειώνουν την έντασή της.

★½☆☆☆☆

Οι χαρακτήρες μένουν ανολοκλήρωτοι, η αφήγηση ασύνδετη και η απεικόνιση της εφηβείας επιφανειακή, συχνά φιλτραρισμένη από το «αντρικό βλέμμα».

★★★☆☆

Ο Μασσαλάς επιστρέφει με ένα mockumentary που, με χιούμορ και σινεφιλικές αναφορές, σατιρίζει την εγχώρια βιομηχανία (;) του θεάματος.

★★★☆☆

Μια αργόσυρτη, σκοτεινή εμπειρία υπαρξιακού τρόμου σε ασπρόμαυρο φόντο, που ξεδιπλώνει την αγωνία της απομόνωσης και τη βαθιά ανάγκη για διαφυγή.