★★☆☆☆

Παρά τις φιλόδοξες προθέσεις, οι συμβολισμοί πνίγονται σε μια μελοδραματική, σχεδόν ρομαντικοποιημένη απεικόνιση της τοξικής σχέσης ανάμεσα στην Κάθριν και τον Χίθκλιφ.

★★½☆☆☆

Η προσπάθεια να συνδυαστούν ο αναστοχασμός πάνω στη συλλογική μνήμη με στοιχεία θρίλερ και δράσης οδηγεί σε μια άνιση ταινία, όπου το συναισθηματικό βάθος χάνεται μέσα στη σκηνοθετική υπερβολή, με αξιοσημείωτη την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Ούντο Κιρ.

★★☆☆☆

Παρά τη δύναμη του συνόλου, η επανάληψη συμβολισμών και μια αίσθηση επιτήδευσης σε ορισμένες σκηνές αποδυναμώνουν εν μέρει το αποτέλεσμα, αφήνοντας τελικά την πρόσληψη της ταινίας να εξαρτάται από τη βιωματική σύνδεση του θεατή με το έργο.

★★★☆☆

Παρότι το φιλμ αρχικά εντυπωσιάζει με την ένταση και τον υπαρξιακό τρόμο που δημιουργεί, σταδιακά επαναλαμβάνεται και καταλήγει περισσότερο στον εντυπωσιασμό παρά σε μια ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση με την πρωταγωνίστρια.