Ανεμοδαρμένα Ύψη
★★☆☆☆ (Wuthering Heights, Μ. Βρετανία, Η.Π.Α., 2026, 136’)
Σκηνοθεσία: Εμεραλντ Φένελ
Ηθοποιοί: Μάργκο Ρόμπι, Τζέικομπ Ελόρντι, Οουεν Κούπερ, Μάρτιν Κλουνς
Η Έμεραλντ Φένελ («Υποσχόμενη νέα γυναίκα», 2021, Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου), διασκευάζει τα «Ανεμορδαμένα Ύψη» της Έμιλυ Μπροντέ, προσπαθώντας μέσα από ττον έντονο οπτικό εντυπωσιασμό και τα ομολογουμένως εξαιρετικής αισθητικής κάδρα και σκηνικά – σε συνδυασμό με τη φωτογραφία του Λάινους Σάντγκρεν που κόβει την ανάσα – να προσδώσει βάθος σε ένα έργο του οποίου το βασικό πρόβλημα είναι η αφηγηματική κενότητα.
Αν θέλει κάποιος να παρακολουθήσει μια πιστή διασκευή του βιβλίου θα απογοητευτεί. Η Φένελ αξιοποιεί τη βασική πλοκή και τους χαρακτήρες ως δικαιολογία για να εκσυγχρονίσει τα θεαματικά μοτίβα του βιβλίου – την αγάπη, την εμμονή, την καταστροφική δύναμη της εκδίκησης, τη θέση της γυναίκας στη κοινωνία της εποχής – προσεγγίζοντάς τα μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα.
Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ταινία όπου οι συμβολισμοί χάνονται κάτω από μια μελοδραματική, σχεδόν άρλεκιν αφήγηση της εμμονικής σχέσης ανάμεσα στην Κάθριν και τον Χίθκλιφ. Το ζήτημα της τοξικής αγάπης παίζει κεντρικό ρόλο στην αφήγηση αλλά καθώς φτάνουμε στο φινάλε η Φένελ φαίνεται περισσότερο να την εξυμνεί παρά να την αποδομεί.
Τα σύγχρονα στοιχεία του σεναρίου και η εμφανής πρόθεση για σάτιρα και πρόκληση μέσω της σεξουαλικότητας θα μπορούσαν να λειτουργήσουν δημιουργικά, αν εντάσσονταν σε διαφορετικό πλαίσιο. Αντίθετα συχνά προβάλλονται μέσα από μια άχαρη επιτήδευση που επιδιώκει να σοκάρει παρά να ενταχθεί σε ένα ουσιαστικό ψυχογράφημα των δυο πρωταγωνιστών, οι οποίοι θυμίζουν δεν διαθέτουν κανένα ουσιαστικό συναισθηματικό βάθος.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (12-02-2026)
