Τόμος 7
★★☆☆☆
(Ελλάδα, 2025, 105’)
Σκηνοθεσία: Πάνου Παππά και Δέσποινας Χαραλάμπους
Ηθοποιοί: Στέλα Φυρογένη, Κωστής Μπούντας, Κρίστελ Καπερώνη
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας των Πάνου Παππά και Δέσποινα Χαραλάμπους, που έκανε πρεμιέρα στο 66ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είναι μια υπαρξιακή ταινία επιστημονικής φαντασίας, που εκτυλίσσεται στο απομονωμένο Κτίριο-Πόλη 7, όπου η γνώση διατηρείται στη μνήμη των «χαρισματικών» και ο χρόνος κινείται σε κύκλους· εκεί, ένας άντρας εμφανίζεται ξανά και ξανά, παλεύοντας με τον έρωτα, την εξέγερση και την ψευδαίσθηση της διαφυγής.
Ενδιαφέρουσες ιδέες και γνώριμες θεματικές της επιστημονικής φαντασίας (επανάληψη της μνήμης, απολυταρχικές κοινωνίες, δυστοπία-ουτοπία), σε μια ταινία με καλοδουλεμένη αισθητική, υπέροχα σκηνικά και χρήση CGI που δεν συναντάμε συχνά σε ελληνική παραγωγή.
Σεναριακά, η ταινία δεν καταφέρνει να ενσωματώσει όλες τις ιδέες της σε μια συνεκτική αφήγηση, με τον σκηνοθετικό ρυθμό να την επιβραδύνει, χωρίς να τολμά να πειραματιστεί λίγο παραπάνω με την φόρμα, μένοντας σε μια πολύ συμβατική κινηματογράφηση. Τα διαλογικά μέρη χρειαζόντουσαν περισσότερη δουλειά, κάτι που επηρεάζει τις ερμηνείες, οι οποίες παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ειδικά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η χρήση της, κατά τα άλλα πολύ όμορφης, μουσικής του Νίκου Κυπουργού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί λιγότερο και σε πιο καίρια σημεία παρά να «ντύνει» σχεδόν ολόκληρη την ταινία.
Παρόλο όμως τις όποιες αστοχίες της, η προσπάθεια των Πάνου Παππά και Δέσποινας Χαραλάμπους για κάτι διαφορετικό στο ελληνικό σινεμά είναι ευπρόσδεκτη και ίσως στην επόμενη sci-fi ταινία τους (που ελπίζουμε να υπάρξει) να βελτιώσουν τα επιμέρους στοιχεία.
*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (19-03-2026)
