Η Καρδιά του Ταύρου

★★★☆☆ (Ελλάδα, 2025, 79’)

• Σκηνοθεσία: Εύα Στεφανή

Η Εύα Στεφανή είναι εξοικειωμένη με τα κινηματογραφικά πορτρέτα. Από το «Αθήναι» (2007) μέχρι το «Μέρες και νύχτες της Δήμητρας Κ.» (2021) η κάμερά της διεισδύει στην καθημερινότητα των ανθρώπων, πάντα με μια διακριτικότητα κι ευαισθησία, δομώντας τις προσωπικότητές τους μέσα από τις δικές τους αφηγήσεις και εξομολογήσεις. Ετσι και στην «Καρδιά του ταύρου», διατηρεί το ίδιο ύφος καθώς ακολουθεί την προετοιμασία και την περιοδεία της παράστασης «Εγκάρσιος Προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στις ευρωπαϊκές σκηνές, παρατηρώντας από απόσταση αναπνοής τον κορυφαίο Ελληνα δημιουργό και τους συνεργάτες του στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και πνοή στο έργο.

Με αφορμή τις ατελείωτες πρόβες -που παρατάθηκαν εξαιτίας των συνεχόμενων αναβολών της πρεμιέρας λόγω πανδημίας- η σκηνοθέτις ακολουθεί πιστά τις προσταγές ενός ντοκιμαντέρ παρατήρησης και σκιαγραφεί, μέσα από την καλλιτεχνική διαδικασία που συναντιέται με την καθημερινότητα, το πορτρέτο του Παπαϊωάννου. Ταυτόχρονα φωτίζει μικρές και σημαντικές πτυχές της ζωής του, που όμως τον καθόρισαν: από τον πρώτο του έρωτα ώς τα χρόνια που δούλευε κομίστας.

Η κάμερα παρατηρεί, οι χορευτές συνεχίζουν το έργο τους, ο Παπαϊωάννου προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα που εγκλωβίζει το έργο του. Ολοι μοιάζουν παγιδευμένοι σε έναν αέναο κύκλο προβών και αναμονής. Η Στεφανή, όταν χρειάζεται ακολουθεί με την κάμερά της, όταν χρειάζεται έρχεται κοντά στους χορευτές, στα σώματά τους, στην πλαστικότητα των κινήσεών τους, και άλλες φορές απομακρύνεται για να συλλάβει τη συνολική εικόνα.

Ομως, όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, νιώθεις ότι υπάρχει κάτι που λείπει. Η κάμερα ποτέ δεν έρχεται αρκετά κοντά στον Παπαϊωάννου - διατηρείται μια απόσταση. Θέλεις να ανακαλύψεις περισσότερα για τον τρόπο που δουλεύει, που κινείται, που χορογραφεί. Το ντοκιμαντέρ αποφεύγει, ευτυχώς, να εισβάλει στην προσωπική ζωή του, αλλά ταυτόχρονα δεν ανοίγει μια δίοδο για την αποκάλυψη της καλλιτεχνικής διαδικασίας του. Απουσιάζει μια βαθύτερη σύνδεση μεταξύ προσωπικού και καλλιτεχνικού στοιχείου, η οποία θα προσέδιδε μεγαλύτερο βάθος και θα φώτιζε περισσότερο το πώς διαμορφώθηκε ο Δ. Παπαϊωάννου ως καλλιτέχνης.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το Βραβείο WIFT GR και το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής Νεότητας Φοιτητών Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης. Παρουσιάστηκε επίσης στο Doc Lisboa ’25, αλλά και στο DOC NYC, ενώ κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο InShadow – Lisbon Screendance Festival ’25.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (29-01-2026)