★★★★☆

Παρά την αφηγηματική της πολυπλοκότητα, η ταινία αναδεικνύει με δύναμη το διαγενεακό τραύμα, ιδιαίτερα όπως αυτό παράγεται μέσα από την πατριαρχία.

★★★½☆☆

Η ειλικρινής εξομολόγηση του Μίλεχ αναδεικνύει τη συνεχή πάλη ανάμεσα στον άνθρωπο και το τραύμα του, καθώς η αναζήτηση λύτρωσης μοιάζει συχνά ανεπαρκής απέναντι στο βάρος της ενοχής.

★★★½☆☆

Ο Χατάμι σκηνοθετεί ένα υπαρξιακό θρίλερ με βαριά και δυσοίωνη ατμόσφαιρα, αξιοποιώντας μια κατακερματισμένη, λιντσικής έμπνευσης αφήγηση που θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και θέτει ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, το διαγενεακό τραύμα και την τοξική αρρενωπότητα