★★★½☆☆
Η ταινία μιλά αλληγορικά για την κατάρρευση ενός κόσμου και την ανάγκη συλλογικότητας, όμως η επαναληπτική αφήγηση συχνά αποδυναμώνει το νόημα και το συναισθηματικό βάθος των χαρακτήρων.
★★½☆☆☆
Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών αποτελούν τον βασικό άξονα της ταινίας, με στιγμές έντασης αλλά και υπερβολής που την οδηγούν προς το μελόδραμα.
★★☆☆☆
Ο εξαιρετικός όπως πάντα, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς σηκώνει σχεδόν μόνος του το βάρος μιας ταινίας που θέλει να μιλήσει για την θλίψη, την απώλεια και την αποδοχή της μέσα από μια ποιητική γλώσσα αλλά καταλήγει να προσεγγίζει το θέμα της περισσότερο ως μια ταινία ψυχολογικού τρόμου
★★★½☆☆
Το φως και το σκοτάδι λειτουργούν ως βασικοί άξονες, αποτυπώνοντας τη συναισθηματική ταλάντευση της ηρωίδας ανάμεσα στη χαρά της παιδικής ηλικίας και τη θλίψη της απώλειας.
★★½☆☆☆
Η ταινία, παρά τις οπτικές αρετές της, αποδυναμώνεται από την αδυναμία της να διαχειριστεί σε βάθος τις φιλοσοφικές της θεματικές.