Άμνετ

★★½☆☆☆

(Hamnet, Ην. Βασίλειο, Η.Π.Α., 2025, 125’)

• Σκηνοθεσία: Κλόι Ζάο

• Ηθοποιοί: Τζέσι Μπάκλεϊ, Πολ Μεσκάλ

Η βραβευμένη με Όσκαρ Κλόι Ζάο («Η Χώρα των Νομάδων», «Nomadland», 2020) βασίζεται στο βραβευμένο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάγκι Ο’ Φάρελ (που συνυπογράφει το σενάριο) και διηγείται τη συγκλονιστική ιστορία αγάπης που ενέπνευσε τη δημιουργία του διαχρονικού αριστουργήματος του Σαίξπηρ, «Άμλετ».

Αγγλία, 1580. Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ και η Άνιες ζουν έναν παθιασμένο έρωτα που οδηγεί σε γάμο και οικογένεια. Καθώς εκείνος διαπρέπει στο Λονδίνο, εκείνη μένει πίσω. Ένα τραγικό γεγονός θα κλονίσει τη σχέση τους και θα γίνει ο σπόρος για τον «Άμλετ», το διαχρονικό αριστούργημα του Σαίξπηρ.

Η διερεύνηση του τραύματος, της θλίψης και της απώλειας, και τελικά η διοχέτευσή τους μέσα από την τέχνη ως μια μορφή λύτρωσης, μένει σε μια πρώτη ανάγνωση σε μια ταινία που αναζητά περισσότερο να εκμαιεύσει το συναίσθημα παρά να αναλύσει βαθύτερα τις παραπάνω έννοιες. Οι δύο πρωταγωνιστές (Τζέσι Μπάκλεϊ και Πολ Μεσκάλ) άλλοτε εκπλήσσουν με τις ερμηνείες τους —η ταινία έχει «χτιστεί» σχεδόν αποκλειστικά γύρω από αυτούς, σαν ένα θεατρικό έργο— και άλλοτε, λόγω του σεναρίου, οδηγούνται σε μια υπερβολή που γλιστρά προς το μελόδραμα και θυμίζει σαπουνόπερα, και όχι ένα έργο που εμπνέεται από τη ζωή του Σαίξπηρ. Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο που εντάσσει η σκηνοθέτρια στο έργο της είναι ο μυστικισμός (γνώριμο χαρακτηριστικό στα έργα του Σαίξπηρ), όμως ποτέ δεν αξιοποιείται ουσιαστικά. Παρότι αρχικά κατέχει περίοπτη θέση, σταδιακά χάνεται από το κάδρο.

Η Ζάο χειρίζεται αρχικά την ιστορία της αποκόπτοντας το όνομα του Σαίξπηρ από το έργο της. Προσπαθεί να δημιουργήσει το πορτρέτο μιας απλής οικογένειας και σταδιακά προσθέτει στοιχεία και σκηνές που φέρνουν στο προσκήνιο τον Άγγλο ποιητή. Αυτές οι σκηνές είναι τόσο άγαρμπα ενσωματωμένες στο έργο —όπως όταν ο Σαίξπηρ κάθεται στην προβλήτα και απαγγέλλει «Να ζει κανείς ή να μη ζει»— που απλώς τονίζουν την επιτήδευση της Ζάο. Το τέχνασμα αυτό λειτουργεί όμως εν μέρει στο φινάλε. Καθώς παρακολουθούμε το ανέβασμα του «Άμλετ», απελευθερώνεται σαν χείμαρρος η δύναμη του σαιξπηρικού έργου και γινόμαστε μάρτυρες ενός λυτρωτικού τέλους.

Η δύναμη αυτή, ωστόσο, χάνεται μέσα σε μια συχνά επιφανειακή και επιτηδευμένη προσέγγιση της θλίψης και της απώλειας, μαζί με μια διαρκή ανάγκη επιβολής του συναισθήματος. Η ταινία της Ζάο «φωνάζει» και χρησιμοποιεί τον Σαίξπηρ ως εργαλείο μόχλευσης για να ενισχύσει το δράμα της. Αν αφαιρέσει κανείς τον Σαίξπηρ από την εξίσωση, το φιλμ καταλήγει σε ένα χιλιοειπωμένο και κατά διαστήματα κακοπαιγμένο μελόδραμα.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (22-01-2026)