★★☆☆☆

Παρά τη δύναμη του συνόλου, η επανάληψη συμβολισμών και μια αίσθηση επιτήδευσης σε ορισμένες σκηνές αποδυναμώνουν εν μέρει το αποτέλεσμα, αφήνοντας τελικά την πρόσληψη της ταινίας να εξαρτάται από τη βιωματική σύνδεση του θεατή με το έργο.

★★★★☆

Παρά την αφηγηματική της πολυπλοκότητα, η ταινία αναδεικνύει με δύναμη το διαγενεακό τραύμα, ιδιαίτερα όπως αυτό παράγεται μέσα από την πατριαρχία.

★★½☆☆☆

Παρά τη δυνατή ατμόσφαιρα και τις ενδιαφέρουσες εικόνες, η ταινία δυσκολεύεται να ισορροπήσει την αλληγορία με τον ρεαλισμό και καταλήγει αφηγηματικά αποσπασματική, χωρίς σαφή συνοχή και προσανατολισμό.

★★★★☆

Μέσα από τη βίαιη πορεία του Μάνσου, ο Παρκ αντικατοπτρίζει την παράλογη πραγματικότητα μιας εποχής όπου η ανθρώπινη αξία μετριέται αποκλειστικά μέσα από την παραγωγικότητα.

★★☆☆☆

Η ταινία αναδεικνύει ζητήματα εξουσίας, πατριαρχίας και καπιταλισμού μέσα από τον λαογραφικό τρόμο και μια συμβολική ματιά, όμως ο αργός ρυθμός και η κατακερματισμένη αφήγηση μειώνουν την έντασή της.

★★★½☆☆
Η Λάιλα Αμπας, στο βραβευμένο ντεμπούτο της, σκηνοθετεί στη Ραμάλα μια ιστορία για την πατριαρχία και τη θέση της γυναίκας.

★★★☆☆
Ποίηση και πολιτική σε έναν κόσμο που φοβάται την τέχνη.

★★☆☆☆

Η Σελίν Σαλέτ σκηνοθετεί ένα δυνατό ψυχογράφημα, αλλά ξεχνά να δώσει φωνή στο ίδιο το έργο της Νίκη ντε Σαιν Φαλ.