★★½☆☆☆

Η προσπάθεια να συνδυαστούν ο αναστοχασμός πάνω στη συλλογική μνήμη με στοιχεία θρίλερ και δράσης οδηγεί σε μια άνιση ταινία, όπου το συναισθηματικό βάθος χάνεται μέσα στη σκηνοθετική υπερβολή, με αξιοσημείωτη την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Ούντο Κιρ.

★★½☆☆☆

Παρά τη δυνατή ατμόσφαιρα και τις ενδιαφέρουσες εικόνες, η ταινία δυσκολεύεται να ισορροπήσει την αλληγορία με τον ρεαλισμό και καταλήγει αφηγηματικά αποσπασματική, χωρίς σαφή συνοχή και προσανατολισμό.

★★★★★

Δεν χρειάζονται τέσσερις τοίχοι για να φυλακιστεί το σώμα, αρκεί ο φόβος για να φυλακιστεί η ψυχή.

★★☆☆☆
Ένα οδοιπορικό ενηλικίωσης με σκηνοθετική τρυφερότητα, που αδυνατεί να μετασχηματίσει την αισθητική του δύναμη σε δραματουργική συνοχή και ουσιαστική ανάπτυξη χαρακτήρων.

★★★☆☆
Ποίηση και πολιτική σε έναν κόσμο που φοβάται την τέχνη.