Άπειρη Γη

★★☆☆☆ (Ελλάδα, 2025, 80’)

• Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαζωμένος

• Ηθοποιοί: Αλέξανδρος Νταβρής, Ελένη Κόρδα, Βασίλης Σιάφης

Η Άπειρη Γη (Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού για τον Αλέξανδρο Νταβρή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Βραβείο Κριτικών και Φωτογραφίας στο φεστιβάλ Fantasporto του Πόρτο), η ενδέκατη μεγάλου μήκους ταινία του Βασίλη Μαζωμένου, είναι ένα βαθιά ποιητικό έργο που ξετυλίγει την ιστορία του μέσα από έναν αργό ρυθμό και συμβολισμούς.

Σε ένα χωριό της Ηπείρου, ο Λάζαρος σκοτώνεται κατά λάθος, αφήνοντας πίσω την έγκυο γυναίκα του. Ο γιος τους, που παίρνει το όνομά του, μεγαλώνει, ερωτεύεται και, υπό το βάρος της φτώχειας, μεταναστεύει. Στο σήμερα, οι απόγονοί του συνεχίζουν τις ίδιες παραδόσεις, κρατώντας ζωντανό έναν κύκλο ζωής που μοιάζει να αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου.

Το φυσικό τοπίο αποτυπώνεται εξαιρετικά μέσα από τον κινηματογραφικό φακό του διευθυντή φωτογραφίας Στέλιου Πίσσα και ο Μαζωμένος με έναν λυρικό τρόπο - που συνδυάζει δημοτικό τραγούδι και λαογραφία, επιχειρεί να αναδείξει το θέμα της ταυτότητας, του ανήκειν και πόσο σημαντικές είναι οι ρίζες μας. Με ένα σενάριο που πειραματίζεται πάνω στην κινηματογραφική φόρμα, ο Μαζωμένος ερευνά τις θεματικές του, προσεγγίζοντας το έργο του άλλοτε με μια πιο συμβατική μυθοπλαστική ματιά, άλλοτε με μια διάθεση αλληγορίας και πειραματισμού και άλλοτε με μια ντοκιμαντερίστικη ματιά, δημιουργώντας ένα πλούσιο πλέγμα συμβολισμών.

Μέσα σε αυτή την πολυεπίπεδη προσέγγιση που επιχειρεί ο Μαζωμένος, κάπου χάνεται η ισορροπία και ο ίδιος δείχνει να μην έχει αποφασίσει ακριβώς με ποιο τρόπο τελικά θέλει να ξετυλίξει την ιστορία του. Ίσως η ταινία να λειτουργούσε καλύτερα σε μια φόρμα μικρού μήκους και όχι μέσα από μια μεγάλου μήκους ταινία, όπου ο αργός ρυθμός της και η αλληγορική της διάθεση «βαραίνουν» την αφήγηση και σταδιακά κουράζουν.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (26-03-2026)