★★★☆☆

Παρότι η ταινία ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρα, την όμορφη φωτογραφία και τον αργό ρυθμό της, η αφήγηση γίνεται σε σημεία βαριά, με πολλούς συμβολισμούς και ονειρικές σκηνές που δεν δένουν πάντα καλά με την ρεαλιστική ιστορία.

★★½☆☆☆

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών αποτελούν τον βασικό άξονα της ταινίας, με στιγμές έντασης αλλά και υπερβολής που την οδηγούν προς το μελόδραμα.

★★★½☆☆

Η ειλικρινής εξομολόγηση του Μίλεχ αναδεικνύει τη συνεχή πάλη ανάμεσα στον άνθρωπο και το τραύμα του, καθώς η αναζήτηση λύτρωσης μοιάζει συχνά ανεπαρκής απέναντι στο βάρος της ενοχής.

★★★☆☆

Η Λεονί Μπένες ηγείται της ταινίας με μια ισχυρή ερμηνεία, πάνω στην οποία «χτίζεται» ολόκληρη η αφήγηση.

★★★½☆☆

Ο Φάιελ αποδομεί τον ισχυρισμό της Ρίφενσταλ ότι ήταν «αθώα καλλιτέχνιδα», δείχνοντας πως είχε πλήρη γνώση και αποδοχή της ναζιστικής ιδεολογίας, την οποία και πρόβαλε μέσα από τα έργα της.

★★★☆☆

Η ταινία συνδυάζει δράμα, τρόμο και μιούζικαλ, με blues μουσική και έντονη δράση, δημιουργώντας ένα θεαματικό αλλά αφηγηματικά ασταθές κινηματογραφικό μίγμα.