★★½☆☆☆

Η προσπάθεια να συνδυαστούν ο αναστοχασμός πάνω στη συλλογική μνήμη με στοιχεία θρίλερ και δράσης οδηγεί σε μια άνιση ταινία, όπου το συναισθηματικό βάθος χάνεται μέσα στη σκηνοθετική υπερβολή, με αξιοσημείωτη την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Ούντο Κιρ.

★★★☆☆

Η ταινία ξεχωρίζει όταν δίνει χώρο στις προσωπικές μαρτυρίες των επιζώντων των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τις οποίες η σκηνοθέτις διαχειρίζεται με σεβασμό και χωρίς συναισθηματική εκμετάλλευση.

★★★½☆☆

Η ειλικρινής εξομολόγηση του Μίλεχ αναδεικνύει τη συνεχή πάλη ανάμεσα στον άνθρωπο και το τραύμα του, καθώς η αναζήτηση λύτρωσης μοιάζει συχνά ανεπαρκής απέναντι στο βάρος της ενοχής.

★★★½☆☆

Με ποιητικά κείμενα, προσεγμένη κινηματογράφηση και μια σύνθεση χορογραφιών, αναπαραστάσεων και μουσικής, η ταινία επιχειρεί να συνδέσει το παρόν με το σκοτεινό παρελθόν του στρατοπέδου.

★★★★☆

Με επιδέξια χρήση αρχείου και ομαλές μεταβάσεις ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν, το «Λο» καταφέρνει να μεταμορφώσει το προσωπικό σε συλλογικό, προσφέροντας μια ευαίσθητη και ουσιαστική οπτική στα δύσκολα θέματα που θίγει.

★★★½☆☆

Παρά τις αδυναμίες της πλοκής, η ταινία θέτει βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα για την αλήθεια, τη μνήμη, την εξαπάτηση και την ακατανίκητη ανθρώπινη ανάγκη για αποδοχή.

★★★☆☆

Η ταινία του Μαρσέλ Μπαρένα ζωντανεύει μια αληθινή ιστορία αντίστασης και συλλογικής διεκδίκησης που άλλαξε τη Βαρκελώνη.